บล็อกเสี่ยแนน : จะเอาฮาไปถึงไหน

 เหมือนจะว่างเว้นจากการแซวชาวบ้านเค้ามานานละ เอาซะหน่อย

รายงานจากงาน การแข่งขันพัฒนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์แห่งประเทศไทย ครั้งที่ 11 หรือ NSC 2009 เมื่อวันที่ 5 - 8 กุมภาพันธ์ 2552 ที่เพิ่งผ่านมา งานจัดที่รอยัลฮอลล์ ชั้น 5 ณ สยามพารากอนจ้า

 ไอ้ตัวกระผมเองก็แอบไปส่งเกมไปแข่งกับเค้าด้วยเหมือนกันครับ จึงต้อง(เร่)ร่อนลงบางกอก นำเกมไปจัดแสดงต่อประชาชีที่ ณ ที่นั่น

จัดบูธวันแรกโล่งดี แต่ไม่รู้ทำไมวันต่อๆมาจะมีรูปการ์ตูนอยู่เต็มพรึ่บ

เป็นบูธประเภทสื่อเพื่อความบันเทิงที่อนาถาที่สุด มีโน๊ตบุ๊ค จอยเกม ใบปลิว สมุดลงชื่อ และตุ๊กตาหมาที่เพิ่งซื้อ

งานมีถึงวันอาทิตย์ครับ วันสุดท้ายเป็นการประกาศรางวัล ประเภทบันเทิงที่ผมลงมี 5 รางวัล ผู้ส่ง 17 ทีม พอประกาศรางวัลชมเชยไปแล้วสองรางวัลผมเลิกหวังเลยครับ ฮ่าๆๆ

รางวัลชมเชยหนึ่ง - เทคนิคการโปรแกรมแบบภาวะพร้อมกันเพื่อสร้างวงดนตรีมโหรีไทย

 เริ่มตะหงิดๆนิดๆ นึกว่าโครงการนี้อยู่หมวดโปรแกรมเพื่อการประยุกต์ใช้งานนะนี่ ตอนเดินเที่ยวก็หาบูธนี้ไม่เจอ

รางวัลชมเชยสอง - ตะลุยทั่วไทยไปกับเกมกระดานเว็บเซอร์วิส

b ขอแค่มีคำว่าไทย(เหรอ) ไม่ได้ไปลองเล่นแฮะ

รางวัลที่สาม - ไดโนเสาร์พันธุ์ไทย(ThaiSaurus)

 เกมที่ผมกับอาจารย์เก็งไว้เพราะทำเกี่ยวกับเอไอครับ แต่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้เกมเพลย์มันเป็นยังไง ดันไปเที่ยวที่บูธเค้าตอนที่เค้าไม่ได้เปิดเกม(รึไม่เค้าก็ไม่ได้เปิด) แต่อืม... ไทยอีกละ

รางวัลที่สี่ เอ๊ย ที่สอง - อารยธรรมนครเกมกลองมายา

 ถึงที่ประกาศผลตอนนั้นผมแค่รอลุ้นเชียร์เกมนี้ให้ได้ที่หนึ่งครับ แต่ชลิต! ดันไม่ได้ เกมนี้มีชื่อประกิตว่า DrumerZone ครับ เป็นเกี่ยวดนตรี ประเภทตีกลองครับ

(แอบเอาภาพอาจารย์ที่ปรึกษามาลง กร๊ากกก) อย่างที่เห็นครับ เป็นเกมที่อาศํยการจับภาพเคลื่อนไหวจากเว็ปแคม ในบริเวณที่กำหนด (พวก แฉ กลอง ฯลฯ) ให้ตรงกับจังหวะที่ตัวโน๊ตกลองเลื่อนลงมาครับ

เท่าที่ไปไล่เรียงถามไถ่มา รู้สึกว่าเค้าจะใช้เครื่องมือสำหรับเขียนเกมกับกล้องเว็ปแคมโดยเฉพาะที่มีชื่อว่า VMM Basic ครับ เท่าที่เห็นมีแค่หกเพลง ผมเห็นแล้วอยากจะไปศึกษาเจ้าเครื่องมือนี้จริงๆเลยครับ

(ความจริงมี่ที่อัดเป็นวิดิโอไว้นะ ถ้าอยากเห็นจะแอบอาจารย์มาอัพลงยูตู๊ปให้ 555+ )

รางวัลที่หนึ่ง - เกมรามยุทธ์ ( Rama Yuth)

=[]=" ดอทเอเวอร์ชั่นรามเกียรติ !!!?? /เจ้าของบล๊อกถูกสหบาทา ล้อเล่นๆ เกมนี้เท่าที่ดูผ่านๆ (ไม่เคยได้ดูจังๆ ) เป็นเกมใหญ่ แถมทีมผู้พัฒนานี่ก็ผ่านมาหลายเวที่แล้ว (ตกลงจะวอนเท้าชาวบ้านเค้าซะทุกประโยคเลยใช่มั้ยเนี่ย) ระบบเกมดูแล้วต้องซูฮกให้แล้วถามว่า พี่(หรือน้อง)ใช้เวลาทำกี่ปีแล้วครับเนี่ย

หมายเหตุ หากท่านอยากได้ข้อมูลของแต่ละเกมเพิ่มเติม เชิญติดตามต่อได้ที่เอ็นทรี่นี้ครับ

โปรแกรมเพื่อความบันเทิงใน NSC 2009

และประมวลภาพเกมที่ได้รางวัลที่เอ็นทรี่นี่ครับ

ผลตัดสินรอบชิงชนะเลิศ โปรแกรมเพื่อความบันเทิง NSC 2009

ขอบคุณคุณ AAG_th ที่รวบรวมข้อมูลเอาไว้ครับ ไอ้กระผมเองก็ได้แต่เฝ้าบูธอย่างเดียว

  เท่าที่สังเกตดู พอที่จะจับไต๋ กลเม็ด เคล็ดขัดยอกในการคว้าพิชิตรางวัลจากรายการประกวดเกมได้ดังนี้ครับ

How to คว้าชัย ประกวดเกมไทย ผ่างงงงง!!!!

1. ต้องชื่อไทยๆ

2. อย่าเพิ่งทำเสร็จ บอกกรรมการไปว่าเราจะพัฒนาต่อ เก็บเกมไว้เปลี่ยนชื่อรับเงินปีหน้า

3. ชื่อเกมต้องมีคำว่าไทย (คำว่าสยามไม่นับ)

4. คาร์แรคเตอร์ต้องอินเดีย

5. ต้องออนไลน์

6. บอกกรรมการไปว่านี่จะเป็นก้าวแรกของวงการเกมไทย

7. อย่าทำเกมโป๊ !!!

 คุ้นๆใช่มะ ดัดแปลงมาจากเอ็นทรี่ฮอตโพสของพี่นิเกะน่ะ >> เทคนิคการทำเกมให้ขายได้... 

ล่วงเกินประการใดก็ขออภัยนะพี่ท่าน ต่อๆ แถมให้อีกสองข้อ

8. จัดบูธให้หรูๆ ทำแพคเกจให้สวยๆ ถึงเกมจะยังไม่เสร็จก็เถอะนะ

9. AI ต้องเจ๋งครับ คนเล่นจะได้ว่าเกมเรา คอมขี้โกง

10. เวลากินก๋วยเตี๋ยวต้องสั่งเส้นใหญ่(ล้อเล่นจ๊ะ)

หมายเหตุ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน แล้วท่านจะรู้ว่าผมก็แค่หยิกๆแค่นั้นเอง

 ลืมบอกว่าผมไม่ได้รางวัลกับเค้าหรอกนะ (ถึงตรงนี้เค้าก็รู้กันทั้งบางแล้วล่ะ)

แต่ก็ได้อะไรกลับไปเยอะเลยครับ เด็กไทยสมัยนี้เค้าเก่งกันจริงๆนะ ถ้ามีโอกาสก็อยากจะไปในฐานะผู้ชมมากกว่า ไปเป็นผู้จัดนี่แทบไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเล้ย

ต่อๆ เข้าเรื่อง สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีใจและหายเหนื่อยก็คือบรรดาผู้เล่นที่เข้ามาเยี่ยมชมงานนี่แหละครับ

เจ้าของบล๊อกโดนโลลิรุมทึ้ง  อ๊ะ ไม่ใช่ละ

ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิงที่เข้ามาเล่นเกม

น้องๆกลุ่มนี้เล่นนานมาก จนผมเกือบจะถามว่าจะต่ออีกชั่วโมงมั้ยครับ (ก๊าก) พอถึงคิวน้องแว่นจะเล่นเพื่อนๆเล่นเล่นเดินหนีไปที่อื่นต่อซะงั้น(ฮา)

น้องสองคนนี้ ผู้ปกครองจงใจเอามาปล่อยทิ้งไว้ที่บูธผมชัดๆเลยครับ (ฮ่าๆๆ)  น้องเค้าจำทางกลับได้ เลยเดินไปส่งคืนผู้ปกครองให้ได้

นี่เป็นส่วนนึงที่พอจะมีเวลาแอบชักภาพมาได้ครับ ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ประทับใจในการเดินทางเข้ากรุงครั้งนี้พอที่จะจัดเป็นช๊อตๆได้ดังนี้ครับ

นี่หรือบางกอก ครั้งแรกที่ถูกเรียกว่า...

ริมฟุตบาทถนนแถวประตูน้ำนี่คนคึกคักดีครับ คนกรุงเทพนี่เดินกันไวจริงๆ

ไอ้เราคนเหนือไม่รู้อะไรก็เดินไปตามปกติ คนผู้หญิงคนนึงข้างหลังบ่นอุบอิบว่า

สัด

orz ขอโต้ดก๊าบ

สำเพ็ง VS Loft

วันแรกของทริป จารย์ที่ปรึกษาพาไปเดินสำเพ็ง ผมไปเหมา Lucky Item รูปแมวนำเข้าจากญีปุ่น (แต่น่าจะเมดอินไชน่านะ ) จำนวนสิบกว่าตัว ไปแจกบอสและพี่ๆที่บริษัท ตกตัวละ 45 บาท รู้สึกที่เชียงใหม่จะประมาณ 70 เย็นวันนั้นไปเห็นของที่เหมือนกันในร้าน Loft แถวสยาม

170 บาท... บวกค่าแท๊กซี่เหรอ

ฮอร์โมนดึงดูดโลลิ

 นี่คือบทสนทนาที่เป็นคำอธิบายเพิ่มเติมของหัวข้อนี้

โลลิ "ตัวละครน่ารักจัง"

โลลิ "นี่พี่วาดเองเหรอคะ"

ผม "อ้อ ครับ นี่วาดในแฟลชครับ สเก๊ต ดินสอก่อนแล้วค่อยสแกนเข้าไปทำต่อในแฟลช" (เป็นประโยคที่พูดไปหลายสิบรอบมาก )

โลลิ "พี่เคยวาดการ์ตูนที่ไหนมาก่อนเหรอคะ"

ผม "ตอนนี้ผมก็ทำงานเป็นนักเขียนการ์ตูนอยู่ครับ ตอนนี้เขียนเนมให้ การ์ตูนกบนอกกะลา ครับ"

โลลิ "กรี๊ด" ( กลัวพี่เหรอ) "พี่วาดการ์ตูนให้หนูหน่อยสิคะ"

แล้วผมก็จัดไปหนึ่งตัว (อย่าถามว่าวาดให้ตรงไหน)

ฮอร์โมนดึงดูดลุง

 อยากจะบอกว่า มีลุงคนนึงมาถามว่าตัวละครในเกมผมออกแบบเกมรึเปล่า พอผมบอกว่าใช่

แล้วเค้าก็ขอเบอร์ และอีเมลล์ผมไปด้วยแหละ orz

คนอ่าน /เค้าจะติดต่อธุรกิจเว้ยยยยย

ลูกผมสนใจการเขียนเกม

 มีคุณพ่อคนนึงน่ารักมากครับ ลูกเค้ามีความสนใจที่จะเขียนเกม เค้าก็เลยแอบหนีลูกมาเที่ยวในงานนี้ แล้วเค้าก็พูดๆคุยๆกับผม

คุณพ่อ  "พอดีลูกผมตอนนี้มันสนใจพวกนี้อยู่น่ะ ผมก็เลยลองมาเที่ยวๆดู ไม่รู้ว่าถ้าให้ลูกผมมาสายนี้ในไทย จะไปรอดรึเปล่านะ"

(ดันมาถามคนที่คิดจะเดินสายเกมโดจิน  ทำเกมเพื่อแจกฟรี ผมตอบไป เฮฮาไป ตามประสาคนมีลูก(!!?))

"เกมนี่ถ้าจะทำขายในไทยนี่ก็รอดยากครับ เพราะคนไทยชอบของฟรี (ฮากันสองคน) แต่ผมก็เห็นเขาว่าบริษัทเกมไทยเปิดตัวกันเยอะเหมือนกัน ส่วนใหญ่คงจะรับงานจากต่างประเทศมั้งครับ (แถไปได้)"

"แต่ถึงยังไงเดินสายนี้มันก็ต้องผ่านวิชาโปรแกรมมิ่งมาก่อนครับ โปรแกรมมิ่งแน่นแล้ว ก็ต้องอาศัยความถึกศึกษาวิธีการเขียนเกมกันเอง อย่างน้อยถ้ามีพื้นโปรแกรมมิ่งติดตัวแล้วก็หางานแนวนี้ทำได้แล้วครับ"

(ปล. ผมไม่ได้บอกเค้าว่า หายากส์นิดนึงนะ แบบว่ามันขึ้นอยู่กับเศรฐกิจน่ะ )

 มันต้องเคลียร์!!!

มีสองหนุ่มเดินมาที่บูธ พร้อมกับพูดว่า

"ไม่ได้ วันนี้มันต้องเคลียร์ๆ"

แล้วสองหนุ่มก็ของจอยเกมไปเล่น

 พอดีก่อนหน้านี้สองหนุ่มนี่เล่นเกมผมแล้วเสมอกันน่ะครับ ไม่รู้ไปทำอะไรกัน ถึงต้องกลับมาฟัดกันใหม่อีกนานพอดู ไม่รู้ว่าใครเป็นฝ่ายชนะไป

คิโนะคุมิยะ

เดินเที่ยวร้านหนังสือที่พารากอนชั้นสาม ผมถามพนักงาน

"มีหนังสือการ์ตูนนักสืบโจหัวปลาหมึกมั้ยครับ"

พนักงาน "อ๋อ Joe Sea cret ใช่มั้ยครับ" แล้วเค้าก็พาไปส่งถึงที่

ผมดีใจมาก แต่...

"เล่มสองมีมั้ยครับ"

พนังงาน "ตอนนี้เล่มสองหมดครับ"

orz อดเหมาเลย สวรรค์ช่างกลั่นแกล้งคนบ้านไกล

 ทำไมตัวละครถึงเป็นเกาหลี ญี่ปุ่น

มีอาจารย์สองคน ซึ่งผมเดาว่าน่าจะเป็นอาจารย์วิชาสังคม ถามผมว่า

"ทำไมตัวละครเด็กๆสมัยนี้ถึงออกแนวเกาหลีญี่ปุ่นนะ"

(ผมคิดในใจ จะให้มัดจุก ผูกแกละเหรอ)

"ทำไมถึงไม่ให้ตัวละครมัดจุกผูกแกละบ้างนะ"

(ผมคิดในใจ เฮ้ย !! เอาจริงเหรอ)

แล้วผมก็ตอบไปว่า

"ตัวละครมันไม่มีเกาหลี ญี่ปุ่นอะไรหรอกครับ มันเป็นตัวละครของผู้สร้างเองทั้งนั้น ผู้เล่นมาดูก็จะรู้ได้ว่าเส้นแบบนี้ แนวแบบนี้เป็นของผม"

"ถ้าเกิดฝืนยัดตัวละครไทยๆเข้าไป แล้วมันไม่ใช่แนวของคนสร้าง มันก็จะดูขัดๆ เกมก็จะออกมาไม่ดี ผู้เล่นก็จะเบื่อเอาได้ครับ"

แล้วอาจารย์ ก็พาเด็กๆในสังกัดมาเล่นเกมผม สนุกกันใหญ่ทั้งเด็กและอาจารย์

จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง !! v

เรื่องสุดท้ายที่อยากจะบอกทุกๆคนครับ

ขออย่าหยุดแค่ที่ในงาน โปรดจงทำต่อ พัฒนาต่อ และสนุกกันต่อไปครับ

เอ็นทรี่นี้...ขอสวัสดี ถึงเวลาวาดการ์ตูนแล้วสิ